درودی بود و سرودی و حالا......... بدرود

هر اومدنی رو رفتنیه. نوبت خداحافظی من هم رسید، همینجا از همه دوستان و همراهانی که از مدتها پیش تا همین حالا باهاشون در تعامل بودم تشکر می کنم . می دونم اونقدر مفید نبودم که وجودم باعث تحولی در مسیر راه دیگر دوستان شده باشه. امیدوارم مانعی اقلا در راه نعالی همراهان مجازی نبوده باشم. اگه بعضی از دوستان مجازی رو با نوشته هام رنجوندم صمصمانه ازشون عذرخواهی می کنم، یاوران مجازی که مدتها در کنارشون مثل یه خونواده گفتیم و خندیدم و یاد گرفتیم و بر داشته هامون افزودیم. دوستان فرهنگی، پزشک، مهندس،دانشجو در رشته های مختلف مخصوصا زبان، از مشهد گرفته تا تهران و کرمان و حتی شمال،از همه شون بخاطر خوبی هاشون و اینکه برام فراتر از یه دوست ندیده مجازی شدن ممنونم. من از شما خیلی اطلاعات و دانش و مطالب ندانسته یاد گرفتم و برام توشه راهند این گنجینه ها مطمئنا.

نمی دونم کی و کجا بر می گردم، و آیا اصلا برگشتنی هست؟ دنیا رو چه دیدی شاید یه روزی یکی از همین دوستای عزیز صفحه وبلاگشو وا کنه ببینه یه نفر با اسم "رضا" کامنت گذاشته.

و...... مهمتر از همه یه تشکر ویژه از دوست خوب،صمیمی و فهیم "م فلاح" که مهربانانه همراهم بود و وفادار و بی دریغ. همو که نوشته هامو میخوند و نظراتش کارگشا و سازنده بود، از دانشش بهره مندم میکرد و ازش درس صبر و استقامت گرفتم..... دلم براش تنگ میشه.

این وبلاگ تا چند وقت دیگه از دسترس خارج میشه. مراقب خودتون باشین و شاد زندگی کنین.

زندگی آتشگهی دیرنده پابرجا است...