آدمها وقتی می آیند..... وقتی می روند

آدمها وقتی می آیند با خود عطر وبو به فضا می دهند ، موسیقی شان را هم با خود می اورند ...

ولی وقتی میروند ، گاهی ، بعضی شان ، انگار شبیخونی به دل آدم میزنند ، آهسته می آیند وماندنشان آرام آرام در ذهن و روحت جان می گیرد ، اما میروند و موسیقی روحت را بهم میریزند ، در دلتنگیهایمان ، شعرهایمان و رویاهای خیس شبانه مان رد پایی می ماند از حضورشان که فراموش نشدنی ست .....

کاش وقتی می رفتند هر چه را خود آورده بودند را با خود میبردند ، تمام خاطرات روزهای خوش گذشته را و تمام عطرهای خوب و حرفهای خوب را .......

زندگی آتشگهی دیرنده پابرجا است...